Wat zijn de nadelen van een dubbele notering?

Een dubbele notering van een aandeel brengt diverse nadelen met zich mee, zowel voor de belegger als voor de uitgevende onderneming. Voor beleggers kunnen deze nadelen leiden tot verwarring, hogere kosten en onbedoelde risico's, terwijl bedrijven geconfronteerd worden met aanzienlijke administratieve en juridische lasten. Dit kan de complexiteit van beleggen vergroten en de operationele kosten van het bedrijf verhogen, wat uiteindelijk ook de aandeelhouder raakt.

De nadelen van een dubbele notering kunnen vanuit verschillende perspectieven worden bekeken:

• Verwarring en complexiteit voor beleggers: Een aandeel dat op meerdere beurzen genoteerd staat, kan beleggers in verwarring brengen. Ze moeten beslissen op welke beurs ze willen handelen, rekening houdend met de verschillende prijzen, handelsuren en lokale regelgeving. Dit kan de besluitvorming bemoeilijken en leiden tot minder optimale handelskeuzes.
• Valutarisico en -kosten: Wanneer een aandeel op een buitenlandse beurs in een andere valuta wordt verhandeld, ontstaat er valutarisico. Schommelingen in de wisselkoers kunnen een negatieve invloed hebben op het rendement van de belegger, zelfs als de koers van het aandeel zelf stabiel blijft of stijgt. Bovendien brengt beleggen in aandelen met een andere valuta vaak valutakosten met zich mee bij aan- en verkoop.
• Liquiditeitsverschillen en koersschommelingen: Niet alle beurzen waar een aandeel genoteerd staat, hebben hetzelfde handelsvolume. Een beurs met minder handel, oftewel een lagere liquiditeit, kan leiden tot grotere koersschommelingen. Dit betekent dat het moeilijker kan zijn om aandelen snel en tegen een gewenste prijs te kopen of verkopen, wat de transactiekosten indirect kan verhogen door een grotere spread tussen bied- en laatprijzen.
• Hogere transactiekosten voor beleggers: Beleggen via een buitenlandse beurs kan leiden tot hogere transactiekosten. Dit omvat niet alleen de commissies van de broker, maar ook eventuele extra kosten voor toegang tot buitenlandse markten of voor het afwikkelen van transacties in een andere valuta.
• Onbedoelde concentratie in de portefeuille: De complexiteit van een dubbele notering kan leiden tot onbedoelde concentraties in een beleggingsportefeuille. Beleggers kunnen, door onvoldoende overzicht, een aandeel via verschillende kanalen of op verschillende beurzen aankopen, waardoor hun portefeuille onbedoeld minder divers is dan verwacht. Onbedoelde overlap leidt dan tot concentraties die niet expliciet zijn gekozen, en functionele duplicatie voegt weinig echte spreiding toe.
• Aanzienlijke kosten en verplichtingen voor bedrijven: Voor bedrijven die een dubbele notering hebben, vooral op Amerikaanse beurzen zoals Nasdaq, zijn er aanzienlijke administratieve en juridische kosten. Beleggers verdisconteren deze extra administratieve kosten en oplopende kosten door juridische acties van aandeelhouders in de koers. Zo was Arcadis in het verleden jaarlijks 3,5 miljoen euro kwijt aan het SOx-compliance proces (Sarbanes-Oxley Act). Deze compliance-eisen kunnen zo zwaar zijn dat bedrijven met een Nasdaq-listing het vrijwel onmogelijk vinden om onder de verplichtingen uit te komen. Het beëindigen van een Amerikaanse notering is bovendien problematischer dan het continueren ervan.