Hoe worden aandelen gewaardeerd?

Aandelen worden gewaardeerd door analisten en beleggers om de intrinsieke of 'faire' waarde van een bedrijf te bepalen, wat helpt bij het beslissen of een aandeel onder- of overgewaardeerd is. De waardering gebeurt voornamelijk via absolute waarderingsmethoden, zoals de Discounted Cash Flow (DCF) methode en het Dividend Discount Model (DDM), en relatieve waarderingsmodellen die vergelijkingen maken met vergelijkbare bedrijven.

Het proces van aandelenwaardering is fundamenteel voor beleggingsbeslissingen en omvat verschillende methoden die elk een uniek perspectief bieden op de waarde van een onderneming. Deze methoden vallen grofweg uiteen in absolute en relatieve waarderingstechnieken.

Absolute waarderingsmethoden richten zich op de intrinsieke waarde van een bedrijf, gebaseerd op de verwachte toekomstige kasstromen of activa. De meest gebruikte absolute methoden zijn:

• Discounted Cash Flow (DCF) methode: Deze methode waardeert een bedrijf op basis van de contante waarde van de verwachte toekomstige vrije kasstromen. De toekomstige kasstromen worden geschat en vervolgens teruggedisconteerd naar het heden met een disconteringsvoet die het risico van de investering weerspiegelt. Dit wordt zowel de Discounted Cash Flow (DCF) methode als een absolute waarderingstechniek genoemd.
• Dividend Discount Model (DDM): Dit model waardeert een aandeel door de verwachte toekomstige dividenduitkeringen contant te maken. Het is vooral geschikt voor bedrijven die consistente dividenden uitkeren.
• Intrinsieke waarde: Dit is een algemene term die verwijst naar de werkelijke waarde van een bedrijf, onafhankelijk van de marktprijs. Absolute methoden zoals DCF en DDM zijn gericht op het bepalen van deze intrinsieke waarde.
• Rentabiliteitswaarde: Deze methode berekent de waarde van een bedrijf op basis van de verwachte toekomstige winsten of kasstromen, vergelijkbaar met DCF, maar vaak met een focus op de winstgevendheid.
• Boekwaarde: De boekwaarde vertegenwoordigt de waarde van de activa van een bedrijf minus de passiva, zoals weergegeven op de balans. Hoewel het een basismaatstaf is voor intrinsieke waarde, houdt het geen rekening met toekomstige winstgevendheid of immateriële activa.

Relatieve waarderingsmodellen bepalen de waarde van een aandeel door het te vergelijken met vergelijkbare bedrijven of sectorgemiddelden. Hierbij wordt gebruikgemaakt van verschillende financiële ratio's:

• P/E (Price-to-Earnings) ratio of koers-winstverhouding: Deze ratio vergelijkt de huidige aandelenkoers met de winst per aandeel. Een lage P/E kan duiden op een ondergewaardeerd aandeel, vergeleken met sectorgenoten.
• EV/EBITDA (Enterprise Value-to-Earnings Before Interest, Taxes, Depreciation, and Amortization): Deze ratio vergelijkt de ondernemingswaarde (Enterprise Value) met de operationele winst vóór rente, belastingen, afschrijvingen en amortisatie. Het is nuttig voor het vergelijken van bedrijven met verschillende kapitaalstructuren.
• EV/S (Enterprise Value-to-Sales): Deze ratio vergelijkt de ondernemingswaarde met de omzet. Het is vooral relevant voor bedrijven met lage of negatieve winsten, zoals snelgroeiende startups.
• P/B (Price-to-Book) ratio: Deze ratio vergelijkt de aandelenkoers met de boekwaarde per aandeel. Het kan inzicht geven in hoe beleggers de activa van een bedrijf waarderen.

Analisten gebruiken vaak een combinatie van deze methoden om tot een robuuste waardering te komen. Geen enkele methode is perfect, en de keuze van de methode hangt af van de specifieke kenmerken van het bedrijf en de sector. Zo zijn DCF-modellen vaak complex en gevoelig voor aannames over toekomstige groei en disconteringsvoeten, terwijl relatieve waarderingen afhankelijk zijn van de beschikbaarheid van vergelijkbare bedrijven en kunnen worden beïnvloed door marktsentiment.

Vergelijking van Waarderingsmethoden

Voor groeibedrijven die nog geen winst maken of geen dividenden uitkeren, zijn relatieve waarderingsmethoden zoals EV/S of P/S (Price-to-Sales) vaak relevanter dan P/E of DDM. Absolute methoden zoals DCF kunnen nog steeds worden gebruikt, maar vereisen dan zeer gedetailleerde en vaak speculatieve aannames over toekomstige groei en winstgevendheid. Voor volwassen, stabiele bedrijven met consistente winsten en dividenduitkeringen zijn DCF en DDM daarentegen zeer geschikte methoden.