Wat zijn Coco obligaties?

CoCo obligaties, voluit Contingent Convertible Bonds, zijn financiële instrumenten die banken gebruiken om hun eigen vermogen te versterken. Deze obligaties worden automatisch omgezet in aandelen – dus eigen vermogen – wanneer vooraf vastgestelde gebeurtenissen optreden, zoals een daling van het kapitaal van de bank onder een bepaalde drempel. Ze functioneren als een buffer voor de bank in tijden van financiële stress.

De afkorting CoCo staat voor Contingent Convertible Bonds, wat neerkomt op 'voorwaardelijk converteerbare obligaties'. Het primaire doel van deze obligaties, die ook wel AT1 obligaties worden genoemd, is het versterken van de eigen vermogensbasis van banken. Dit stelt een bedrijf in staat de eigen vermogensbasis te verbeteren zonder een kapitaalverhoging via nieuwe aandelenuitgifte.

Het unieke aan CoCo obligaties is de ingebouwde conversieclausule. Bij het optreden van in de obligatievoorwaarden vastgelegde gebeurtenissen, wordt de CoCo-anleihe omgezet van vreemd vermogen in eigen vermogen (aandelen). Dit betekent dat de obligatiehouder geen schuldeiser meer is, maar aandeelhouder wordt. De investeerder in CoCo-Bonds kan het moment van omwisseling niet zelf bepalen; dit moment ligt vast in de obligatievoorwaarden en wordt automatisch geactiveerd door de vooraf gedefinieerde gebeurtenissen. Dit maakt CoCo-Bonds een bijzondere vorm van een wandelanleihe.

Voor aankopers van CoCo-anleihen is er een compensatie voor dit conversierisico: zij ontvangen een hogere rentevergoeding dan bij reguliere obligaties. CoCo-anleihen kennen gewoonlijk een vast couponrendement. Hoewel de eigenaar van een CoCo bij conversie liquide aandelen krijgt, tenzij er sprake is van een 'Lehman-achtige' ondergang op een dieptepunt in de cyclus, bevatten Contingent Convertible Notes risico's die vergelijkbaar zijn met het verkopen van putopties.

Een veelvoorkomende misvatting is de verwarring tussen CoCo obligaties en reguliere converteerbare obligaties. Bij reguliere converteerbare obligaties heeft de belegger doorgaans de optie om de obligatie om te zetten in aandelen, vaak wanneer de aandelenkoers gunstig is. Bij CoCo obligaties is dit anders:

• Activering van conversie: Bij CoCo obligaties wordt de conversie automatisch geactiveerd wanneer de financiële gezondheid van de bank onder een bepaalde drempel komt, zoals vastgelegd in de obligatievoorwaarden. De belegger heeft hier geen zeggenschap over.
• Doel: CoCo obligaties dienen primair om het eigen vermogen van de bank te versterken in tijden van crisis, waardoor de bank minder afhankelijk is van overheidssteun. Reguliere converteerbare obligaties zijn meer gericht op het aantrekken van kapitaal tegen gunstige voorwaarden en het bieden van een potentieel aandeel in toekomstige groei.
• Risicoprofiel: Het risico voor beleggers in CoCo obligaties is hoger, omdat de conversie plaatsvindt op een moment dat de bank in moeilijkheden verkeert en de waarde van de aandelen waarschijnlijk laag is.

Om de verschillen duidelijker te maken, volgt hier een vergelijking tussen CoCo obligaties en andere veelvoorkomende obligatietypes:

Samenvattend bieden CoCo obligaties banken een manier om hun kapitaalbuffers te versterken en zo beter bestand te zijn tegen financiële schokken. Voor beleggers bieden ze een hogere rentevergoeding, maar brengen ze ook een aanzienlijk risico met zich mee, met name de onvrijwillige conversie naar aandelen op een potentieel ongunstig moment.